Drop It Like It's Hot

13 september t/m 14 november 2025

In deze groepstentoonstelling toont Corrosia een selectie kunstwerken van pas afgestudeerde kunstenaars die voor het eerst hun werk presenteren aan een breder publiek.

Drop It Like It’s Hot laat zien wat er leeft onder een nieuwe generatie makers. Hun werk is fris, eigenzinnig en raakt uiteenlopende thema’s: van (queer) identiteit en politiek engagement tot poëtische observaties en persoonlijke fascinaties. De tentoonstelling toont de volle breedte van een generatie die met humor, scherpte en verbeelding haar plek opeist in de kunstwereld.

Als kunstpodium voor opkomend talent bezocht Corrosia deze zomer diverse eindexamenexposities en maakte daaruit een eigenzinnige selectie. Met Drop It Like It’s Hot zet Corrosia de toon voor een nieuw seizoen vol actuele kunst, theater en film – en nodigt het publiek uit om als eerste kennis te maken met kunstenaars die we de komende jaren zullen blijven volgen.

Van wie is er werk te zien en waarom?

Lukas Vonk - KABK

Je hoort het werk van Lukas voordat je het ziet. En dan – BOEM – sta je oog in oog met sculpturen die ademhalen, verleiden, ronken en bijten. Hun lichamen zijn machines, hun monden spreken in baslijnen en barokke fluisteringen. Hier is geen onderscheid meer tussen mens, robot en ornament. Alles is zintuiglijk, sensueel en net iets té levend. Achter de bombast schuilt een subtiel onderzoek naar ratio en gevoel, naar kunst als dialoogmachine. En ja, ze willen dat je antwoordt.

My Freak, Needs a Freak, To Look Down Upon
In een reeks sculpturen laat hij zien hoe macht het lichaam kneedt. Niet als een strakke machine die volgens de regels draait, maar als een rommelig mechaniek van vlees, haar, huid, botten, darmen en emoties. Juist die wirwar maakt het lichaam menselijk.
In plaats van de beitel gebruikt hij een massageapparaat. De machine neemt het werk van de beeldhouwer over en stelt tegelijk vragen: vormt het lichaam zichzelf door arbeid, of vormt arbeid juist het lichaam?
Het massageapparaat draagt een dubbele belofte. Het geeft pijn, maar ook verlichting. Het dwingt je te voelen hoe spieren reageren, hoe je lijf in elkaar zit. Alsof hij een landkaart maakt van het lichaam, met spierpijn als kompas.
Samen met kunstenaar en zangeres Marion Haguet voegde hij geluid toe. Terwijl Haguet zingt, masseert het apparaat haar lichaam. Haar stem wordt gekneed zoals klei – vervormd, verschoven, anders gemaakt.

Emilia Lohner - Gerrit Rietveld Academie

Stap binnen in een dorp dat nergens ligt, maar overal had kunnen bestaan. In de schilderijen van Emilia ontvouwt zich een wereld die tegelijk vertrouwd en verontrustend aanvoelt. Een denkbeeldige gemeenschap vol familieportretten, dagelijkse rituelen en stilgezwegen verhalen. Geen esthetische opsmuk, maar de rauwe gelaagdheid van wat zich onder het oppervlak afspeelt. Wie zijn deze mensen? Wat is hier gebeurd? Haar werk leest als een film zonder woorden – over moederliefde, afkomst en het zoeken naar houvast in een landschap dat evenveel zwijgt als spreekt.

In Gone are all the men on horseback doemt een dorp op in verf. Een dorp waar muren dik zijn, deuren stevig, en sleutels altijd twee keer worden omgedraaid. Alles lijkt veilig, maar niets is zeker.

In een geel huis ligt een vloer van witte tegels, verwarmd tegen de kou. De vader is nooit teruggekeerd van de oorlog. De moeder heeft haar kinderen nooit omhelsd. De dochter denkt dat haar moeder wreed is.

De bakker schenkt koffie zo sterk dat je er melk bij móet vragen. Er zijn twee slagers, maar iedereen weet wie de betere is. En er was een paard dat stierf. Vlak ervoor draaide het zijn hoofd, keek één keer om. Een blik die door alles heen sneed, een hart brak, en bleef hangen.

Pluk van Herwijnen

In Pluks wereld is het huisdier geen bijzaak, maar hoofdpersonage. Met humor, scherpte en veel oog voor detail keert ze de rollen om: wie kijkt hier eigenlijk naar wie? In haar installatie beweegt de bezoeker tussen oversized vormen, dierlijke silhouetten en textiele verrassingen. Wat begint als speels experiment, wordt al snel een reflectie op nabijheid, afhankelijkheid en hoe intiem de band tussen mens en dier eigenlijk is.

In Franklin staat de band tussen een meisje en haar kat centraal. Geen huisdier, geen bezit, maar een aanwezigheid die troost biedt en instinctief nabij is. Een symbiose van adem en blik, van stilte en gezelschap.

Ze vermengt herinneringen en obsessies met bredere ideeën over hoe mens en dier elkaar spiegelen. Zo ontstaan werelden waarin grenzen vervagen: waar zorg, eigenaarschap en gelijkwaardigheid door elkaar lopen, en waarin vriendschap iets anders – en meer – wordt.
Haar werk zoekt naar een bizarre, soms absurde verbeelding van dat verlangen: een werkelijkheid waarin kat en mens naast elkaar bestaan, niet hiërarchisch, maar als bondgenoten.

Violette Pacreau - Gerrit Rietveld Academie

Wat als muren konden voelen? In de ruimtelijke installatie van Violette worden emoties tastbaar. Zachte materialen ontmoeten harde blikken, schilderijen stoten af en nodigen tegelijk uit. Zelfportretten schreeuwen wat vaak onuitgesproken blijft. Hier is architectuur geen achtergrond, maar een actieve deelnemer – een ruimte die huisvest, verzacht, confronteert. Haar werk stelt een urgente vraag: kunnen we leren om onze binnenwereld een plek te geven in de buitenwereld?

In I Need Silence onderzoekt Violette eenzaamheid, zelfzorg en depressie. De installatie is opgebouwd uit fragmenten van haar afstudeerwerk – een reusachtig universum van vijf bij vijf meter – hier teruggebracht tot twee zelfportretten en een sculptuur dat alles draagt.
De bezoeker loopt er niet omheen, maar erdoorheen. Organische texturen en verbeelde emoties omsluiten je en trekken je een innerlijke wereld in.
Lichamen met gespannen kaken en strakke houdingen ademen onrust. Tegelijk verzachten gehaakte vloerelementen de ruimte, alsof ze de bezoeker voorzichtig begeleiden. Zo balanceert het werk tussen strijd en herstel, spanning en troost – een stilte die niet leeg is, maar vol geladen.

Beeke van Wingaarden - HKU

Tussen zand, klei en ritmische bewegingen ontvouwt Beeke een performance als een ademhaling. Herhaling wordt trance, handwerk wordt taal. In haar installatie komen aarde en lichaam samen in een ritueel van terugkeer: naar eenvoud, naar fysieke arbeid, naar rust. Hier geen haast, geen effectbejag. Alleen handen die iets doen, voeten die weten waar ze staan, en een stilte die niet leeg is, maar vol.

Van al wat voorbij ging en weer terug kwam
Een installatie vol transportbanden en zandstenen, in eindeloze beweging. Performers nemen de rol van arbeiders op zich: ze maken, vervoeren, vernietigen en bouwen opnieuw op. Steeds weer. Zonder begin, zonder einde. Alles draait, alles vergaat.

Wat begon als een speels spel met zand groeide uit tot een performance waarin arbeid zelf het werk werd. De cyclus van vormen en afbreken reflecteert op vergankelijkheid, inspanning en de absurditeit van bestaan. Zoals Sisyphus zijn steen de berg opsleept, herhalen de performers dezelfde gebaren – zinloos misschien, maar ook troostrijk en mooi.

Keer terug en je treft de installatie anders aan: half gebouwd, half ingestort, altijd onderweg. Een plek waar vergankelijkheid en kwetsbaarheid tastbaar worden, en waar het menselijk lichaam opgaat in de beweging van zand en staal.

Sandra Ayad

Een ogenschijnlijk onschuldige bermbloem blijkt in dit werk een stille getuige van discriminatie en haat. Het herinnert ons eraan dat er in onze omgeving talloze plekken zijn waar kwetsende woorden of erger hebben geklonken – vaak zonder dat wij het weten. De titel verwijst naar het verlangen van een vader naar een betere wereld voor zijn kind, maar ook naar de pijnlijke werkelijkheid die zichtbaar wordt zodra je je ogen opent. Het resultaat is een installatie die ontroert en confronteert.

But Father, You Promised Me Flowers?

Lieve vader,
je zei dat je offers bracht, zodat ik een goed leven zou hebben. Je zei dat dit land vol kansen lag. Je beloofde me bloemen. Maar de bloemen die ik vind zijn verwelkt, verdord.

Sandra Ayad verzamelde bloemen op plekken waar haatmisdrijven tegen Arabische mensen plaatsvonden. Ze omhulde ze met latex en metaal, zodat ze tegelijk huid en litteken werden: een archief van pijn, herinnering en stilte.

Haar werk bewaart niet alleen objecten, maar verhalen. Verhalen die anders zouden verdwijnen. Wie beslist wat bewaard blijft, en wie mag dat archief samenstellen? Ayad legt die vraag open.

But Father, You Promised Me Flowers? is kwetsbaar en krachtig tegelijk – een poging om pijn vast te houden, zichtbaar te maken, en ruimte te scheppen voor gesprek.

Yubin Lee

De werken vormen een zee van tradities en symboliek, met vloeiende afbeeldingen waarin je eindeloos kunt verdwalen. Ze lijken verhalen te verbergen, maar laten tegelijk volop ruimte voor je eigen verbeelding. De consequente stijl en overvloed aan beelden maken het werk toegankelijk én intrigerend – een choreografie van tekeningen aan de muur, zorgvuldig en doeltreffend uitgevoerd.

Being of Saerang-i

Het werk van Yubin Lee is een zoektocht naar de essentie van bestaan en de veranderingen die ieder mens doormaakt. In Being of Saerang-i verschijnt een autobiografisch personage dat staat voor groei, pijn, reflectie en acceptatie.

Met een tekenstijl geïnspireerd op Thangka-schilderkunst en meditatie bouwt Lee uiterst gedetailleerde beelden, ergens tussen droom en werkelijkheid. Emoties, verlangens en inzichten vloeien in elkaar over.

Hoewel haar werk uit persoonlijke ervaringen vertrekt, raakt het ook aan grotere vragen. Wat gebeurt er als we loskomen van kaders als dualisme, hiërarchie en antropocentrisme? Materialen als Hanji, octopusinkt en rijstpapier versterken die kwetsbaarheid en gelaagdheid.

Lee nodigt de bezoeker uit tot stilte en resonantie – een plek waar persoonlijke en collectieve ervaringen elkaar raken.

Drop It Like It's Hot, foto 1

Drop It Like It's Hot, foto 2

Drop It Like It's Hot, foto 3

Drop It Like It's Hot, foto 4